Υπάρχουν δύο τρόποι για να διαλέξεις το όνομα «ΑΛΛΟΙ» για το όνομα του καναλιού σου στο YouTube. Ο πρώτος είναι να κάνεις ορισμένο μπεκετικό θέατρο που να διερευνά την διαρκή…

Είδαμε τέσσερις μαλάκες να μοιράζουν 1.000 ευρώ σε ντελιβεράδες

Υπάρχουν δύο τρόποι για να διαλέξεις το όνομα «ΑΛΛΟΙ» για το όνομα του καναλιού σου στο YouTube. Ο πρώτος είναι να κάνεις ορισμένο μπεκετικό θέατρο που να διερευνά την διαρκή αποξένωση του ανθρώπου από τον εαυτό του και ο δεύτερος είναι να είσαι εντελώς σίγουρος για τον εαυτό σου, με τον τρόπο που είναι μόνο οι εντελώς ηλίθιοι.

Το ελληνικό YouTube κανάλι «ΑΛΛΟΙ», λοιπόν, έφτιαξε την προηγούμενη εβδομάδα το εξής χαριτωμένο σκετς. Τέσσερα αγόρια στην τρυφερή δεκαετία των είκοσι μαζεύτηκαν σε ένα πολύ ακριβό σπίτι σε κάποια προάστια της Αθήνας και μοίρασαν χίλια ευρώ σε ντελιβεράδες. Αυτό βέβαια το ξέρετε γιατί το προϊόν των κόπων τους ανεβαίνει από τότε σταθερά στις τάσεις του ελληνικού YouTube και σήμερα (7/2) βρίσκεται στη θέση πέντε, με 400.000 προβολές, κάτω από άλλα σόου που εμπορεύονται τον ανθρώπινο μόχθο και πόνο σε διάφορες μορφές.

Το κόνσεπτ αυτό είναι από μόνο του αρκετό για να αρχίσουν να χτυπάνε καμπανάκια στοιχειώδους κοινωνικής ευαισθησίας. Τι είναι αυτό που πουλάει το 99% των δημοφιλών youtubers σε μικρούς και μεγάλους, προβληματισμένους και απροβλημάτιστους; Καθημερινή θεματολογία, εύπεπτη μορφή, εύκολο συναίσθημα. Το βίντεο με τους πακετάδες τα έχει όλα αυτά. Πρώτη φιγουράρει η φοιτητική μελαγχολία της εύκολης λύσης του ντελίβερι, η οποία βιώνεται κυρίως από μαμόθρεφτα αγόρια των άνω μεσαίων τάξεων που αρνούνται να απαγκιστρωθούν από τη μήτρα όταν φεύγουν απ’ το σπίτι –«Οι ντελιβεράδες μάς προσέχουν περισσότερο κι απ’ τις μανάδες μας!» ακούμε έναν μαντράχαλο να λέει στην εισαγωγή του βίντεο. Και βέβαια το κυρίως υλικό του, αυτό που πουλάει το συγκεκριμένο τσίρκο, είναι οι αντιδράσεις των ντελιβεράδων.

Ο κλάδος του ντελίβερι δεν είναι ένας οποιοσδήποτε κλάδος: είναι ένα επάγγελμα κατεξοχήν επισφαλές, βαρύ και ανθυγιεινό. Δεν χρειάζεται να επεκταθούμε πολύ: απλήρωτα εξαντλητικά ωράρια, μεροκάματα του τρόμου, εργοδότες που δεν πληρώνουν καν τη βενζίνη, απαιτήσεις ταχύτητας που σκοτώνουν (4 νεκροί σε 6 μήνες το 2017, 10 νεκροί τα τελευταία 2 χρόνια), μηδενική ασφάλιση. Ούτε φυσικά ο θεσμός του φιλοδωρήματος είναι τυχαίος, ο οποίος έχει και ένα πολύ συγκεκριμένο και ύποπτο ιστορικό παρελθόν –οι πρώτοι εργάτες που επαφίονταν στα φιλοδωρήματα για να ζήσουν ήταν οι μόλις απελευθερωμένοι σκλάβοι, οι οποίοι θεωρούνταν μηδενικής εργατικής αξίας και άρα στο έλεος αυτών που εξυπηρετούσαν.

Πέρα όμως από το παρελθόν του, το φιλοδώρημα έχει και ένα πολύ συγκεκριμένο παρόν: είναι ένα μέσο για τη μετακύλιση του κόστους εργασίας στον καταναλωτή και για την υπαγωγή του εργαζόμενου σε ένα ακόμα μέσο σκληρής αξιολόγησης, τόσο σκληρής μάλιστα που μπορεί να του αφαιρέσει και το μέρος του μισθού από το οποίο ουσιαστικά ζει. «Αν δεν μείνω ευχαριστημένος, δεν σε πληρώνω», μοιάζει να λέει ο συλλογικός Πελάτης στον ντελιβερά, ο οποίος πρέπει, για να ικανοποιήσει τον αυτόν πελάτη, να υπερβεί τον εαυτό του, την κούρασή του, την υποστελέχωση του μαγαζιού, και να φτάσει την παραγγελία όπως πρέπει και στην ώρα της. Φυσικά, όλο αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να δίνουμε φιλοδώρημα, αλλά σημαίνει ότι ο βαθύτερος αγώνας στον τομέα του επισιτισμού πρέπει να αφορά πάντα την ενσωμάτωση του φιλοδωρήματος ως μόνιμη και πάγια αύξηση μισθού εκ μέρους του εργοδότη.

Αυτές τις συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα εκμεταλλεύονται αυτοί οι τέσσερις μαμούχαλοι, συνθήκες που δεν έχουν καν διανοηθεί, για να εκβιάσουν τις αντιδράσεις των ντελιβεράδων, στις οποίες εμφανώς κεντροβαρίζει και το βίντεο και τα σχόλια κάτω από αυτό. Παρατάσσουν ανθρώπους της υποτιμημένης εργασίας, οι οποίοι αιφνιδίως εισπράττουν όσα βγάζουν σε τρεις μέρες με μια παραγγελία, και αντιδρούν όπως θα περίμενε κανείς: στην αρχή καχύποπτα, μετά με ευγνωμοσύνη. Στο βίντεο δεν μας δίνεται κάποια εντύπωση ότι οι εργαζόμενοι έχουν συναινέσει στην κινηματογράφηση και τη δημοσίευσή τους στο Ίντερνετ (στη θέση τους θα πάταγα μια μήνυση στο κανάλι αν όντως ισχύει κάτι τέτοιο –αν όχι για να δικαιωθώ, τότε τουλάχιστον για να πολιτικοποιήσω αυτή τη μαλακία). Ακόμα όμως και να ισχύει κάτι τέτοιο, αντικείμενο κρίσης δεν είναι μόνο η αντίδραση του «ευεργετημένου», αλλά εν προκειμένω και το τι εκμεταλλεύεται και για ποιον σκοπό ο ευεργετών.

Κερασάκι στην τούρτα αυτής της ξεφτίλας αποτελεί το γεγονός ότι, εκμεταλλευόμενοι την ιδιότητα του πελάτη, οι αγόραροι του βίντεο βάζουν τους εργαζόμενους να κάνουν διάφορα καραγκιοζιλίκια από τα οποία εκ των υστέρων αντιλαμβάνονται ότι εξαρτήθηκε ο μισθός τους. Σε κάποιον λένε να πει έναν αριθμό από το 10 μέχρι το 30 (ή κάτι τέτοιο, δεν ξαναβλέπω το βίντεο με καμία κυβέρνηση) και του δίνουν ανάλογα ευρώ φιλοδώρημα, ενώ από κάποιον άλλον ζητάται να σηκώσει ένα από τρία κύπελλα και να πάρει το χαρτονόμισμα που είναι από κάτω. Κάποιοι άλλοι υπόκεινται διάφορα νούμερα των ερασιτεχνών θηριοδαμαστών, παρακολουθώντας τους να πηγαίνουν πάνω-κάτω τον κήπο του σπιτιού και να ανακαλύπτουν τυχαία πενηντάευρα, που με τόση άνεση είχαν αφήσει εκεί από την προηγούμενη, και να τους τα δίνουν.

Για τη νεοσύστατη ομάδα των εντερπρενέρ-ατενίστας έχω μόνο κάποιες προτάσεις για μελλοντικές δουλειές, όπως λ.χ. «Είπαμε Σε Γκαρσόνες Τα Πιο Φριχτά Μας Αστεία Για Να Αναγκαστούν να Γελάσουν» ή «Κόψαμε Και Μοιράσαμε Δέκα Ράβδους Χρυσού Σε Ζητιάνους Στην Ομόνοια». Και αυτά τα βίντεο θα καταφέρουν να αιχμαλωτίσουν το ενδιαφέρον, προσφέροντας θεάματα για τα οποία τόσο διψάει το ελληνικό κοινό.

Για όσους αρνούνται να συμμετέχουν στη χαβούζα του ελληνικού YouTube, είναι καλό να θυμόμαστε τα εξής: οι πραγματικοί αγώνες συμβαίνουν στην παραγωγή –και όχι στην κατανάλωση. Το να φερόμαστε καλά στους εργαζόμενους, το να μην παίρνουμε ντελίβερι όταν ρίχνει τουλούμι, το να δίνουμε φιλοδώρημα μέχρι να μην χρειάζεται δεν είναι πράγματα που καταπολεμούν τις δομές που φτιάχνουν την αδικία στον κόσμο. Είναι όμως πράγματα που πρέπει να κάνουμε για να μην είμαστε εμείς, προσωπικά, γαϊδούρια.

Νίκη στους αγώνες των εργαζόμενων στον κλάδο του επισιτισμού.