Φθινόπωρο του 2010. Πίνουμε ουίσκυ στην μπάρα του Low Profile, που τότε βρισκόταν στο Κολωνάκι, στη Λυκαβηττού. Βρέχει αρκετά, πρέπει να ήταν η πρώτη βροχή του φθινοπώρου. Ο Αλέξης, δίπλα…

Άρχισα να ανεβαίνω την χωματένια ανηφόρα. Χάραζε ακόμα έξω και ήταν ήρεμα. Το χωριό φωτιζόταν όσο έπρεπε για εκείνη τη δεδομένη στιγμή. Μια ηρεμία απλωνόταν από την εκκλησία μέχρι πέρα…

Κάθονταν εκεί έξω απ’ τη μικρή αυλή, χάμω στο μαλακό χώμα, με την πλάτη στραμμένη στο σπίτι πίσω, έτσι αφημένο να στέκει εκεί μονάχο του. Ο γέρος είχε απλώσει το…

Αισθάνθηκε μια όαση λίγο πιο κάτω. Κάπου ανάμεσα στους αντικατοπτρισμούς του χθες του και λίγο πιο κοντά στο μεθαύριό του. Ήξερε, άλλα δεν ήταν και σίγουρος ότι όλο αυτό κάπου…

Το γραφείο δε βρισκόταν πολύ μακριά. Εκεί θα γινόταν και η αλλαγή του χρόνου. Όπως πάντοτε, έτσι και φέτος είχε έρθει η ώρα να επιτελέσει ένα απλό, όσο και καθοριστικό…

Υπάρχει ένα φως που δεν σβήνει ποτέ. Είναι σχετικά μακριά, αλλά πολλοί υποστήριζαν ότι το έχουν δει σε διαφορετικά σημεία του ορίζοντα. Είναι από αυτούς τους αστικούς μύθους, κάπου έξω…

Μόνος, στην αίθουσα ανακρίσεων, στεκόταν όρθιος και τους περίμενε, παρότι υπήρχαν παντού άδειες καρέκλες, γύρω απ’το μεγάλο μαύρο τραπέζι. Ήταν οι ίδιοι που τον είχαν πετάξει στο κρατητήριο πιο πριν….

Τα παιδιά και σήμερα, όπως κάθε μέρα άλλωστε, θα πήγαιναν να παίξουν στο γρασίδι μπάλα. Πεντέμισι το απόγευμα είναι μια καλή ώρα για να παίξεις στον απέραντο κάμπο. Τόσο αργά…

Του είχε καρφωθεί εδώ και ώρα αυτή η ιδέα στο κεφάλι. Δεν μπορούσε να σκεφτεί τίποτε άλλο. Θα μπορούσε πράγματι να είναι αλήθεια; Σηκώθηκε, άρχισε να περπατάει πέρα δώθε σε…