Γενικά, δεν είμαι θαυμάστρια της ελληνικής λογοτεχνίας. Αυτό ακούγεται ίσως λίγο σνομπ, αρκεί όμως να αναλογιστεί κανείς πόσο μικρή έκταση κατέχει η ελληνική λογοτεχνία στο τεράστιο εύρος της ευρωπαϊκής τέχνης…

[Η ταμπέλα της οδού Θεοτόκη αχνοφαίνεται κάτω από τον παραγεμισμένο κάδο σκουπιδιών – Μαμά ποιος ήταν ο Θεοτόκης; – Ένας συγγραφέας παιδί μου. – Ποιο έγραψε; – Δεν θυμάμαι παιδί…

Μόνος, στην αίθουσα ανακρίσεων, στεκόταν όρθιος και τους περίμενε, παρότι υπήρχαν παντού άδειες καρέκλες, γύρω απ’το μεγάλο μαύρο τραπέζι. Ήταν οι ίδιοι που τον είχαν πετάξει στο κρατητήριο πιο πριν….

Τα παιδιά και σήμερα, όπως κάθε μέρα άλλωστε, θα πήγαιναν να παίξουν στο γρασίδι μπάλα. Πεντέμισι το απόγευμα είναι μια καλή ώρα για να παίξεις στον απέραντο κάμπο. Τόσο αργά…

Ένα ομοίωμα νεκροκεφαλής ήταν καρφωμένο πάνω σε ένα κλαδί δέντρου. Από δίπλα ρουνικά σύμβολα και σκαλιστές πέτρες με τον Ουροβόρο. Το σπίτι είχε ένα ξεθωριασμένο γαλάζιο χρώμα και η κατασκευή…

Του είχε καρφωθεί εδώ και ώρα αυτή η ιδέα στο κεφάλι. Δεν μπορούσε να σκεφτεί τίποτε άλλο. Θα μπορούσε πράγματι να είναι αλήθεια; Σηκώθηκε, άρχισε να περπατάει πέρα δώθε σε…

Ο κύριος  Π. ζούσε σε μια τρύπα τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Μέσα σ’ αυτό το «σπίτι» είχε φτιάξει και την οικογένειά του. Η κυρία Π. Και τα τρία…

Το δυσκολότερο κομμάτι έχει ξεκινήσει. Μετά την εντυπωσιακή πρώτη νίκη, ο Εχθρός πεισμώνει και παίρνει τα πάνω του. Οι μάχες ήταν δύσκολες και επέφεραν πολλαπλές απώλειες και στις δύο πλευρές….